Lexit

 

Nederland, 18 oktober 2017

Ja hoor, het is zover… vanaf vandaag verklaar ik Nederland compleet gestoord. Even heb ik gedacht dat het niet gekker kon, maar dat kon dus wel. Wat is er aan de hand?

Eerst werden negerzoenen verbannen, toen werd Zwarte Piet weggepest en sinds een paar maanden is de NS gestopt met ‘dames en heren’ zeggen en kunnen we bij de HEMA geen meisjes- en jongenskleding meer kopen. Al deze dingen zijn aangepast omdat een zeeeeeer kleine minderheid zich eraan stoort.

Ons land is de weg kwijt.

Maar het kan nog gekker. Een moeder eiste snikkend €10.000 schadevergoeding van de school, omdat haar dochters niet op de klassenfoto konden vanwege het offerfeest. Moeders vond dat de kinderen werden gediscrimineerd vanwege hun geloofsovertuiging. Uiteindelijk kreeg ze €500 en dat is mijns inziens €1000 teveel.

Ons land is niet goed snik.

In Maastricht kreeg een man een boete omdat hij op een stoel voor zijn winkel op de stoep zat. Ondertussen mag een zedendelinquent die twee meisjes heeft verkracht en dat vervolgens een droom noemt die uitkomt, na 7 jaar weer terug in de maatschappij. De tragische afloop van deze misser is inmiddels iedereen bekend.

Ons land is gek.

Leerkrachten schreeuwen om verlaging van werkdruk en wat is het voorstel van de regeringspartijen in spe? Kinderen moeten het Wilhelmus leren en ze moeten naar het Rijksmuseum. Een kerncentrale net over de grens staat op knappen en wat doet de Nederlandse overheid? Niet zich sterk maken voor sluiting van deze tijdbom, maar jodiumpillen uitdelen aan kinderen. Het nieuwe kabinet wil de btw verhogen op de dagelijkse boodschappen, de fietsenmaker, de kapper, boeken, groente en fruit, geneesmiddelen, uitstapjes en het openbaar vervoer. Tegelijkertijd verlaagt ze voor vrijwel hetzelfde bedrag de winstbelasting voor grote bedrijven. De boodschappen worden duurder, de winsten van multinationals groter.

Ons land is knettergek.

Maar het kan nog gekker… TivoliVredenburg organiseerde begin juli een kinderfestival, waar kinderen verkleed mochten komen in het thema Cowboys en Indianen. Maar daar gaat de gefrustreerde minderheids-actiegroep De Grauwe Eeuw achteraf een stokje voor steken. Want zij vinden dat hier genocide gevierd is en dus hebben ze aangifte gedaan bij de politie. Cowboys en indianen op een kinderfeestje is racistische stereotypering…

Ons land is compleet van de pot gerukt.

Ik wil alle actiegroepen uitnodigen om van 9-13 februari 2018 naar Limburg te komen, want dan stikt het hier van de cowboys, cowgirls, indianen, clowns, ridders, soldaten, roodkapjes, prinsessen, heksen, politie- en brandweermannen (en –vrouwen), super- en spidermannen (en –vrouwen), piraten, etc. Overal kun je wel iets achter zoeken waarom het discriminerend of stereotyperend is. Wat zullen ze er plezier in scheppen om onze carnaval ook nog proberen te verkloten. En wat zullen de advocaten in hun handjes knijpen dat ze dankzij deze ‘actiegroepen’ de komende jaren ruim voorzien zijn van cliënten, à raison van €250 per uur.

Ik verwacht overigens binnenkort nog een aanklacht van de genderneutrale actiegroep tegen TivoliVredenburg. Want waarom worden de cowgirls genegeerd? Ook de discriminatie-actiegroep zal binnenkort een aanklacht indienen. Want waarom worden eerst de cowboys genoemd en daarna pas de indianen?

Om te voorkomen dat het nóg gekker gaat worden in de toekomst (bijna niet mogelijk, maar let maar op), pleit ik voor oprichting van een Lexit actiegroep. Niet omdat Limburgers worden gestereotypeerd en gediscrimineerd. Daar zijn bewijzen genoeg voor. Zo dreef beroepsbrombeer Maarten van Rossem vorig jaar de spot met Limburg in het televisieprogramma “de slimste mens”. Is hij aangeklaagd? Nee. En onderzoek toont aan dat mensen die met een accent praten 5-15% minder verdienen dan mensen die ‘abn’ praten en dat ze voor bepaalde functies niet in aanmerking komen. Is daar al een actiegroep voor opgericht? Nee. En dat hoeft voor mij ook allemaal niet. Ik ben en blijf trots om Limburger te zijn. En ik ben en blijf spreken in mijn dialect en zal nooit accentloos Nederlands gaan praten. Waarom dan toch een Lexit? Omdat ik niet meer bij dat compleet gestoorde land wil horen, daarom. Maar ik wil wel Heel Holland Bakt kunnen blijven kijken, dat wel.

Petitie – referendum – Lexit!

 

Advertenties

Vroeger

Vroeger …

… toen je tandpastatubes kon oprollen
… toen je ’s avonds gezelschapsspelletjes deed
… toen er maar 3 soorten frisdrank en 2 soorten chips waren
… toen politici het beste met de mensen voor hadden
… toen er geen dyslexie en adhd bestond
… toen een 3d-bril een viewmaster heette
… toen de jeugd hitkrantposters aan de muur had hangen
… toen je regen voorspelde door naar de lucht te kijken
… toen een sandwich een boterham heette
… toen je het nieuws volgde op het journaal en daags erna in de krant
… toen je alleen maar kon bellen vanuit de huiskamer
… toen er nog geen selfies bestonden
… toen je handgeschreven brieven kreeg met de post
… toen de sale nog uitverkoop heette
… toen je concerten 100% live meemaakte en niet via een schermpje
… toen er geen autogordels bestonden, laat staan airbags
… toen de kruidenier de kosten van de boodschappen in een boekje schreef
… toen je alleen in de zesde klas een cito-toets maakte
… toen ambulancepersoneel niet bedreigd werd
… toen vaders de kost verdienden en moeders voor de kinderen zorgden
… toen stress niet bestond
… toen je je favoriete muziek opnam op een cassettebandje en hoopte dat de dj er niet doorheen sprak
… toen je een week moest wachten tot je vakantiefoto’s ontwikkeld waren
… toen de leerkracht altijd gelijk had
… toen kapotte sokken gestopt werden in plaats van weggegooid
… toen Zwarte Piet nog bestond
… toen je naar de tv moest lopen om een van de andere twee zenders te selecteren
… toen kids nog kinderen waren
… toen ‘is’ alleen nog maar stond voor de derde persoon enkelvoud van zijn

Was vroeger alles beter?
Nee.
Maar nu ook niet.

 

Naar mens

Sommige mensen zijn egt zeikers wand ze irriteren zich altijd aan taalfauten…

…Ik ben zo’n zijkmens. Als ik berigten en reacties op socialmedia lees denk ik vaak bij me eigen hebben hun nou egt niet in de gaten dat dit fout is of intreseert het hen niet dat kan ook. Gelukig ben ik niet de enigste die dat op valt. Als andere reageren dat het fout is zeggen hun: je begrijpd toch wat ik bedoel maak je eige maar druk om belangreike zaken. Hun vergeten trauwens ook dikweils punten en kommas te zetten.

Tegewoordig ben ik zelfs al blij verast als een officiele nieuwsite een tekst gans fautloos weer geeft. Ik besef me ook wel dat er belangreikere dingen zijn als taalfouten opsporen maar ik ken er niks aan doen zodra ik na een tekst kijk springen de fauten er uit.

Al heb ik vaak de nijging om andere te corigeren, dat doe ik niet altijd. Het licht eraan wie het is. Soms hebben mensen als exkuus dat ze dyslexies zijn maar dat betekend niet dat hun dan de basis taal regels aan hun kous kunnen lappen. Het is ook niet me intensie om mensen uit te lachen of te klijneren. Ik vindt het gewoon belangreik dat de taal niet verloederd. Dat heeft mijn prioritijd. Als ik zelf een fout in me teksten maak dan ben ik blij als iemand me daar op wijsd en zal ik het ook zeer spoedig mogenlijk corigeren.

Taalpuristen staan bekent als nare mensen gelukkig zijn er steeds minder nare mensen zoals mij. Dat is voor vele een pak van hun hard.

OntDAAN

duif

Geachte Provincie Limburg,

Bij deze wil ik graag melding doen van een zeer gevaarlijke situatie…

Ik reed vanmorgen over de provinciale weg (N275) in Maasbree. Ter hoogte van hectometerpaaltje 5,2 zat een duif langs de kant van de weg. Hij (ik ga er voor het gemak even van uit dat het een mannetje was, dus laat ik hem Daan noemen) was lichtgrijs van kleur met rode poten en zwarte ogen. Vlak voor mijn auto vloog Daan op en ik moest hard remmen om een aanrijding te voorkomen. U begrijpt dat ik erg geschrokken ben, maar ook natuurlijk opgelucht dat Daan niks is overkomen. Om te voorkomen dat deze situatie zich vaker voordoet, wil ik u vragen of u Daan wil komen ophalen. Misschien heeft u wel een mooi plekje voor hem waar hij anoniem en tussen soortgenoten kan verblijven. Ik denk daarbij aan Zuid-Limburg of zo. Dit komt de verkeersveiligheid van Maasbree ten goede.

Om duiftoerisme te voorkomen wil ik u vragen deze informatie vertrouwelijk te behandelen. Bij voorbaat dank, ook namens Daan en mijn andere dorpsgenoten.

Met vriendelijke groet,

Liset Janssen

PS
Er zit daar in de buurt ook nog een gans, Niels, maar daar hebben we verder geen last van en hij ook niet van ons, dus die kunt u gerust laten zitten.

Gemis

balloon-66306_1920

Daar sta ik dan…

Ik staar voor me uit en zie de grote boom die Paps vroeger zelf heeft geplant, maar waar jullie tientallen jaren later het liefst vanaf wilden. Helaas hadden jullie niks meer over deze boom te vertellen en mocht hij van die ‘paeperkeuk’ van de gemeente niet gekapt worden. Dus hij staat er nog steeds. Daarachter zie ik ons huis. Ook al is het nu hun huis, voor mij blijft het altijd ons huis. Ook dat staat er nog.

Mijn blik glijdt naar beneden, naar de plek waar jullie as is uitgestrooid. Nou ja, uitgestrooid is niet het juiste woord. Jullie zijn eigenlijk ingestrooid. Samen. Zodat jullie voor altijd bij elkaar zijn. Anders dan de boom en het huis kan ik jullie niet meer zien, maar hier binnen in mij voel ik jullie nog iedere dag.

Er is veel gebeurd sinds Moeke, morgen precies twee jaar geleden, is overleden. Heel veel mooie dingen, maar ook nare en verdrietige dingen. Wat dat laatste betreft ben ik blij dat jullie dit niet meer mee hoeven te maken. Maar wat zou ik graag de mooie dingen met jullie delen. Dat het goed gaat met de kinderen. Hoe groot de jongste inmiddels al is geworden. Dat ik zo geniet van mijn werk. Dat Pimmie nog steeds zo’n lieve, gezellige vogel is. Ik zou jullie de foto’s willen laten zien van de concerten, voorstellingen, uitstapjes en vakanties waar ik zo van genoten heb. Wat zou het fijn geweest zijn als ik met jullie had kunnen delen dat er drie wensen van mij in vervulling zijn gegaan: een rit in een limo, een verhaal van mij in een boek en dat ik Zwarte Piet ben geweest.

Bovenal wou ik dat jullie konden zien dat ik nog steeds zo gek ben op carnaval, dat jullie me hebben leren vieren. Wat zouden jullie vorig jaar genoten hebben toen onze ene dochter in het boerengezelschap zat en de andere in de jeugdraad. En wat zouden jullie nu trots zijn en genieten, nu ik bruid ben van het boerengezelschap. Iedere keer als mensen, die jullie gekend hebben, me feliciteren, zeggen ze: “dat hadden je ouders mee moeten maken.” Daarom mis ik jullie nu meer dan ooit. En dus probeer ik maar steeds te geloven dat jullie ergens zijn waar jullie alles kunnen zien wat hier gebeurt.

Ik staar weer voor me uit en zie de kale takken van de boom samensmelten tot een grote waas. Ik veeg de tranen uit mijn ogen en loop in gedachten van het kerkhof af.

… en ik loop langs ons huis naar huis.

Oprotten

 

middelvinger
Wat een vieze vuile klootzak ben jij zeg! Ik heb nog nooit iemand zo erg gehaat als jij.

Normaal gebruik ik niet zulke taal, maar jij verdient niet beter. En je moet niet denken dat ik de enige ben die een hekel aan je heeft. Niemand moet je. Je denkt zelf zeker dat je stoer bent door steeds mensen te choqueren en aan het huilen te maken. Nou, laat me je één ding duidelijk maken: je bent niet stoer! Je bent een ziekelijke, gestoorde zakkenwasser.

Je moet zelf toch onderhand wel in de gaten hebben dat je door iedereen uitgekotst wordt. Hoepel toch gewoon op, man. Verdwijn uit ons leven en komt alsjeblieft nooit meer terug.

Maar iedere dag duik je wel weer ergens op. Zelfs kinderen kun je niet met rust laten. Hoe laag ben je dan als je tot zoiets in staat bent? En je komt er vaak nog mee weg ook. Niet altijd hoor, gelukkig verlies jij ook wel eens als men het gevecht met je aangaat. Maar vaak, veel te vaak, win je. Je bent sterk, dat moet wel gezegd worden. Soms lijk je verloren te hebben, maar dan sta je plots onaangekondigd weer voor onze neus. Maar dat heeft niks met sterk te maken, dat is achterbaks. Geniepige, gemene gluiperd die je bent.

Je bent niet stoer.
Je bent niet populair.
Je bent achterbaks.
Je bent gemeen.
Je bent het laagste van het laagste.

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat het lukt om je zo snel mogelijk uit te schakelen, overal en voor altijd… stomme kanker.

Op berenjacht in de Peel

destination-1636474_1280

Uit het boek ‘Wij gaan op berenjacht’
“Wij gaan op berenjacht.
We gaan een hele grote vangen.
Wat een prachtige dag!
Wij zijn niet bang.
O jee! Gras!
Lang, wuivend gras.
We kunnen er niet bovenover.
We kunnen er niet onderdoor.
O nee!
We moeten er wel dwars doorheen!
Zwieperdezwiep! Zwieperdezwiep! Zwieperdezwiep!”

20 september 2016.
Een hilarische dag.
Broek (of eigenlijk het inlegkruisje) nat van het lachen.
Wat is er gebeurd?

Op een prachtige nazomeravond komen we met de collega’s om 18 u. bijeen bij Natuurpoort de Peel voor een personeelsuitstapje. Ik rij met een collega mee. Door een navigatievariatie moeten we een heel stuk over een hotseknotsende weg en komen we tien minuutjes te laat. Wat ik op dat moment nog niet weet, is dat dat een voorteken is van wat de avond brengen zal…

We weten niet wat we gaan doen, wel dat we stevige schoenen aan moeten. Eerst krijgen we een heerlijk barbecue-buffet en daarna worden we ingedeeld in groepjes van vijf. We gaan een fotospeurtocht lopen met gps… in het donker door de Peel. Ik zit in groep 1, dus wij mogen als eerste vertrekken. We krijgen twee zaklampen mee en die kunnen inderdaad snel in onze zak, want ze schijnen amper. Gelukkig geven onze mobieltjes beter licht. De eerste 500 m is makkelijk. De man die ons op pad stuurt, zegt dat we linksaf de weg op moeten. Al snel bereiken we het eerste punt en daar is de foto-vraag: wat is de naam van dit water? Appeltje-eitje voor ons, want dat staat duidelijk op een bord vermeld. We besluiten het bord om te draaien, zodat de volgende vier groepen de naam niet kunnen lezen. Gna gna gna, 1-0 voor ons. De toon is gezet. Dit belooft een melige avond te worden. Gierend van de lach vervolgen we onze tocht.

Ons kompas geeft aan dat we rechtsaf moeten, maar er is nergens een rechtsaf te vinden. Na lang zoeken, vind ik eindelijk een ‘pad’. Het zit vol kuilen-gaten-graspollen en af en toe versperren takken ons de weg, maar we stappen dapper door. Aan het eind van het pad komen we bij een veld met in de verte een boerderij. De kompasnaald zegt dat we dit veld schuin naar rechts moeten oversteken. Dat willen we op zich wel doen, maar er staat een soort van grasgewas op dat tot aan onze oksels komt. Met zijn tweeën besluiten we het veld in te lopen om de boel te verkennen: misschien is er wel ergens een paadje verstopt. Maar al snel komen we tot de conclusie dat er geen doorkomen aan is. Net voordat we terug willen lopen, horen we opeens vanuit de richting van de boerderij een mannenstem roepen: “opzouten!”

Oeps… snel… wegwezen… opzouten. Haastig struikelend en maaiend met onze armen, banen we ons een weg terug naar de rest. Dan maar het veld links laten liggen en rechtdoor lopen in de hoop dat we daarna linksaf kunnen. Zo gezegd, zo gedaan. Shit… we komen uit bij een hoog prikkeldraad en een beek. Moeten we nu weer de hele weg terug? Vanuit de verte komen er plots twee lichtjes op ons af. Wie is dat? Waarom zeggen ze niks? Is het groep 2? Is het iemand van de organisatie die ons komt redden? Is het de boer met zijn waakhond? Zijn we in een wietplantage beland en komen de criminelen ons doodschieten? Voorzichtig en een beetje giechelend roepen we: “Hallo, wie zijn jullie? Wij zijn verdwaald op onze gps speurtocht”. Als de lichtjes dichterbij komen, zien we dat het twee jongemannen zijn. Ze wonen op de boerderij en zeggen dat we op hun erf zijn. Ze zeggen dat ze zwegen omdat ze zelf ook bang waren en zijn erg opgelucht dat het vijf verdwaalde biebmutsen zijn. Maar waar moeten we dan heen? We kunnen geen kant meer op. Vóór ons is prikkeldraad en een beek. Achter ons is dat ‘pad’ waar we niet over terug willen. De mannen blijken heel aardig en behulpzaam te zijn. Ze helpen het prikkeldraad omlaag te houden, zodat we er één voor één met grote souplesse overheen kunnen stappen. Zo kunnen we langs de beek lopen en onze weg vervolgen.

De rest van de tocht verloopt zonder veel problemen. We…
… denken een andere groep op het verkeerde been te zetten door hun een heel rare gps code door te geven
… maken twee nijlpaarden wakker
… komen er achter dat onze gps-vasthouder net als ik geografisch gehandicapt is en ooit twee uur vermist is geweest in de Ardennen
… komen vier keer langs de boerderij
… zien het monster van Loch Ness
… weten al wie de nieuwe directeur van de bieb wordt
… verdenken een andere groep dat ze een brug hebben omgedraaid om de boel te saboteren
… zijn een paar keer beschoten
… zien een prachtige grote rode maan
… zijn blij dat we stevige schoenen aan hebben
… zijn trots op onszelf dat we een wietplantage hebben opgerold
… hebben pijn in de kaken van het lachen

Als we terug zijn bij het eind-/beginpunt, blijken de groepen 2, 3 en 4 al lang binnen te zijn. Na een tijdje komt ook groep 5 binnen. Alle groepen hadden de naam van het water goed: 4-1 voor hun. We drinken nog een welverdiende consumptie en keren allen veilig en via de snelste route huiswaarts.

Nooit meer gaan wij op berenjacht!

Jawel hoor! Het is voor herhaling vatbaar.